Het zal het feit wel zijn dat ik ineens teveel tijd heb om na te denken, dat ik me afgelopen weekend ineens zó alleen voelde. Ik vraag me af hoe dat komt, en hoe erg dat eigenlijk is...
Het ongemakkelijke gevoel dat ik altijd had als ik niets deed, maakt beetje bij beetje ruimte voor rust. Het gevoel dat alles goed is. Weten dat het oké is om pauze te nemen, of zelfs je leven compleet op pauze te zetten als dat nodig blijkt...
Het was hier even stil, en dat heeft een goede reden... Ik maakte een best wel enge, maar goede beslissing, was jarig en ging heel impulsief (hoe kan het ook anders) een paar dagen weg...
De laatste tijd val ik steeds vaker in de valkuil die 'ambitie' heet. Tijd om te vertragen en stil te staan bij wat belangrijker is, meer tijd of meer geld?
