Ik ben nog aan het bijkomen van de decembermaand, die behoorlijk wat intenser was dan normaal. In leuke zin, dat wel, maar toch. Ik leerde namelijk mijn schoonouders uit Argentinië kennen, maar in plaats van dat we een etentje hadden of gewoon een middag iets leuks gingen doen, waren ze er meteen een hele maand. Dat kon natuurlijk niet anders met de grote afstand, maar een maand lang meerdere keren per week dingen ondernemen, ze de stad laten zien en mijn vriend moeten ‘delen’ en behoorlijk wat privacy inleveren vond ik vrij intens. Het scheelt dat het de liefste mensen ooit zijn, maar wat kan ik zeggen, ik ben hier eigenlijk te introvert voor.
Op eerste kerstdag was ik verantwoordelijk voor de salade, dus maakte ik een laagjesvariant met rucola, gegrilde courgette, burrata, gehakte pistachenoten en in de oven gepofte tomaatjes in olijfolie en balsamicoazijn, met wat crema de balsamico er overheen. Heel simpel, maar goddelijk lekker!
En de boom, dat was even een dingetje hoor voor mij 😛 Want ik heb natuurlijk al jaren geen boom doordat ik vrij klein woon, maar hier in het huis van mijn vriend moest er natuurlijk wél een komen! Waar ik zelf heel erg hou van eenvoudige, groene kerstbomen zonder poespas (ik bedoel de boom zelf he, niet de decoratie) en witte lampjes, kwam de vriend aanzetten met een exemplaar met wit poeder, rode besjes en dennenappels in combinatie met een lichtsnoer in alle kleuren van de regenboog. En dat was even slikken. Het was een mooi lesje in het loslaten van mijn perfectionisme, en met de ornamenten die ik zelf door de jaren heen had verzameld werd het (ik geef het toe) toch een leuk geheel. Maar die dennenappels gaan er volgend jaar uit hoor… I can’t, I just can’t.
In de vorige Journal vroeg ik om leuke spelletjes die we met zijn tweeën konden spelen, en ik was bijna het aloude Kolonisten van Catan vergeten! Ik liep er in een speelgoedwinkel tegenaan en we spelen het meerdere keren per week. Van mijn ouders kregen we Keer op keer, erg leuk voor als we minder tijd hebben en toch iets leuks willen doen…
De eind decemberblues
Happy newyear!
Oud en nieuw vierde ik met de schoonfamilie, wat stiekem een beetje pijn deed omdat mijn vrienden ook iets leuks hadden gepland. Om het een beetje goed te maken zagen we elkaar op 1 januari, aten we hapjes en kletsten we bij over het leven… Het was fijn! En toen het eindelijk stopte met regenen en de zon doorbrak, plofte ik zonder jas aan op een terrasje in het park. Het leven is goed…
Ik hoop dat jouw decembermaand net zo leuk was als de mijne en het nieuwe jaar ook net zo traag en relaxt begon als hier. Ik geef je bij deze toestemming om alles extra langzaam te doen en wat meer tijd voor jezelf te nemen. Even nature doesn’t bloom all year…
Liefs, Leonie.
