Vertragen op zondagen

Afgelopen week was ik bezig met een boodschappenlijstje met o.a. items die ik meestal hier op de markt haal, toen ik me realiseerde dat ik niet eens wist welke dag het was. Geen flauw idee zelfs. Ik moest mijn telefoon erbij halen om te zien dat het vrijdag was en ik nog vijf dagen moest wachten voor ik met dat lijstje naar de markt kon.

Nu kan ik dit natuurlijk wijten aan mijn immer overvolle hoofd, dat de laatste tijd zelfs de kleinste details vergeet, maar het zette me wel aan het denken. Hoe komt het dat (normaal gesproken) woensdag voelt als woensdag, en zaterdag als zaterdag? Hoe weten we, bewust én onbewust, welke dag het is? De meeste mensen hebben in het weekend minder verplichtingen, of van een ander soort. Het is dan tijd voor leuke dingen, voor ontspannen en opladen. En ondanks dat weekdagen nogal op elkaar kunnen lijken, voelt woensdag simpelweg als woensdag omdat het de derde dag na zondag is, waarop je vrij was, je de hele dag netflix keek in je pyama of met je kinderen naar het park ging en frietjes at.

Zero ritme. 

In mijn geval ligt het iets anders. Ik werk vanuit huis en hoef dus helemaal niet heel regelmatig te werken, ik heb bovendien geen kinderen, en een hele dag netflix kijken in mijn pyama doe ik net zo lief op een donderdag dan in het weekend. Doordeweeks voelt voor mij niet anders dan het weekend, en dat is waar het misging afgelopen vrijdag, toen ik niet wist welke dag het was.

Dit an sich is natuurlijk niet het probleem, want in zo’n geval check ik gewoon mijn agenda (wie hou ik hier voor de gek, ik bedoel natuurlijk mijn telefoon.) Maar ik realiseerde me wel dat ik dus nooit een echt weekendgevoel heb. Er is nooit een dag waarop ik helemaal niks moet, en tegelijkertijd is elke dag zo. Mijn to-do-list laat me nooit met rust en dat knagende stemmetje in mijn hoofd herinnert me continu aan alles wat ik nog wil doen. Het tettert in mn oor als ik een boek lees en bezorgt me stress als ik vroeg mijn bed in duik. ‘Ga iets nuttigs doen Leonie, je verspilt je tijd!’ zegt hij, en ik luister. Of eigenlijk niet altijd, maar ik hoor hem wel, en hij maakt me onrustig.

Daarom heb ik besloten om vanaf nu zondagen volledig vrij te nemen. Ik mag op zondagen niks meer doen wat diep nadenken vereist, niks wat ook maar een beetje lijkt op werken en al helemáál niks waar ook maar enigszins druk achter zit. Met een beetje geluk kan ik dan eindelijk daadwerkelijk ontspannen, het zal je niks verbazen dat ik dat erg moeilijk vind. Maar ik denk dat als ik simpelweg niet mag werken, dan hoef ik er ook niet aan te denken. Het is vanaf nu gewoon geen optie meer, op zondagen dan. Om dit te bereiken heb ik een paar regels opgesteld, waar ik me dan natuurlijk aan hoor te houden (oh, sta me bij…) Hier komen ze:

Niet toegestaan:

– Werken. (Schrijven, grafische design jobs, tekenen met een doel.)
– Poetsen. (inclusief wassen, strijken, etc.)

Deels toegestaan:

– Social media. Ik zou het zo graag beperken tot een paar keer per dag, het liefst elke dag, maar dat is wellicht iets te rigoureus voor nu…
– Een blog plaatsen die ik op een eerder moment schreef.

Wel toegestaan:

Al het andere, met extra aandacht voor lezen, yoga, meditatie, schilderen, lange wandelingen, samenzijn met familie en vrienden en natuurlijk koken (wat zo ongeveer als meditatie voor mij is.) In het meest ideale geval sta ik op tijd op (van uitslapen word ik loom,) wandel ik een half uurtje, ontbijt ik lekker uitgebreid, ga ik een paar uurtjes lezen of schilderen en dan boodschappen doen en maaltijden voorbereiden voor de dagen erna. Dat laatste klinkt misschien als een verplichting, maar ik kan enorm genieten van koken. Misschien kan ik dan zelfs wat receptenblogs maken, of schiet ik nu weer volledig de verkeerde kant op?

Anyway. Wish me luck. Ik heb het nodig. En mocht je ideeën hebben voor mijn nieuwe zondag, ik smeek je, laat ze me weten! Wat doe jij in het weekend? Hoe ontspan je? Hoe zet je je to-do-list van je af? Alle inspiratie is meer dan welkom, dankjewel!

Liefs, Leonie.

Share your thoughts