Terugblikken op 2018, een jaar vol kansen en groei

Ik kreeg met kerst een gedicht geschreven door mijn broertje, die enkele weken eerder mijn lootje trok. Normaal gesproken raken dat soort dingen me niet zo gauw (grapje, ik ben een jankerd,) maar ik moest wel even slikken bij zijn woorden.

Hij schreef dat hij het zo tof vindt dat ik Spaans spreek en niet vaak genoeg kan zeggen hoe creatief ik ben, dat ik zo goed kan schrijven en zo’n leuke tante ben. Maar ook dat ik ook dit jaar weer boven mezelf ben uitgestegen, met nog meer stappen aan het overwegen, (credits voor de rijm…) Hij dicht even door over alles wat ik het afgelopen jaar heb ondernomen en bereikt en net toen ik dacht ‘ja zo kan ‘ie wel weer…’ begon hij over dat ik af en toe nog wat onzeker ben. Dat ik het mezelf soms gewoon nog iets te moeilijk maak en me niet teveel moet aantrekken van andermans mening. Daarom, schrijft hij, wil ik afsluiten met een klein verhaal, met daarin één tip centraal.

Een wijze les.

Hij vertelt over een vader en zoon die met een ezel op pad gaan. De zoon zit op de ezel en de vader loopt ernaast. Ze horen voorbijgangers schande spreken over dat de zoon zijn oudere vader laat lopen en dus ruilen ze van plaats. Vervolgens horen ze andere mensen zeggen dat het belachelijk is dat de zoon moet lopen in plaats van zijn vader. Als ze vervolgens allebei naast de ezel lopen en voorbijgangers mompelen hoe dwaas het is dat geen van beiden zich bedenkt om op die ezel te gaan zitten geven ze het op.

Hierna schrijft hij: Hoe je je ook gedraagt, op- en aanmerkingen zul je altijd krijgen. Maak dus je eigen keuzes, twijfel niet teveel en wees trots op wat je doet. Want het is jouw leven en je doet het op je eigen, creatieve en liefdevolle manier. Aldus mijn broertje.

Te mooi om waar te zijn.

Thuis heb ik zijn woorden nog eens nagelezen en een traantje weggepinkt (vooruit, een kleintje.) En nu ik reflecteer op 2018 kan ik niet anders dan refereren naar wat hij voor me schreef. Ik blog, ik schrijf en schilder, en heb dit jaar grote stappen gezet, zowel zakelijk als persoonlijk. En dat alles gaat verbazingwekkend goed. Soms zelfs té goed, waardoor ik bang word dat het morgen als een groot kaartenhuis in elkaar zakt, te mooi om waar te zijn. En precies dat, die onzekerheid, mag ik loslaten. Want die angst resulteert bij mij in besluiteloosheid en uitstelgedrag, niets dan synoniemen voor zelfsabotage… En dat is zo zonde.

Goede voornemens.

Dus hoewel ik eigenlijk niet zo hou van goede voornemens, wordt 2019 als het even kan nóg mooier. Met dezelfde dromen en ambities, dezelfde liefde voor mijn werk en de fijne mensen om mij heen. Maar met een rechtere rug en nog ietsje meer zelfvertrouwen. Gelukkig nieuwjaar lieve mensen!

Liefs, Leonie. (En haar broertje.)

Deel uw mening