Mijn eerste post: over passies, schrijven en het zoeken naar vonkjes…

Als je al langere tijd het gevoel hebt dat je een beetje aanrommelt, weet je dat het tijd wordt voor verandering. Nieuwe dingen geven energie, zoals ze dat weleens zeggen. Hoewel in het meest ideale geval ook bestaande dingen dat doen, en zo niet dan kun je je afvragen wat daarvan de oorzaak is. Word je wel gelukkig van datgene wat je doet? Al een poos moet ik die vraag met nee beantwoorden. Ik mis een bepaald ‘vonkje’ in mn leven, en ik krab mezelf al maanden achter mn oren wat ik daar nou mee moet. Nouja moet… Wat ik daarmee wil, dat is waar het in feite allemaal om draait. Ik weet niet wat ik wil.

Zingeving.

Waar leeftijdsgenoten zich focussen op hun carrière, huizen verbouwen of baby’s baren (echt, instagram is één roze wolk,) ben ik allang blij als ik op tijd de kliko aan de straat heb gezet, wat voor mij zo ongeveer elke week een uitdaging is. De ontbrekende kinderwens is overigens niet het probleem, ware het niet dat ik onlangs besefte dat als ik besluit af te zien van bovenstaande life goals, ik niet zo goed weet hoe ik dat zojuist gecreëerde gat in mijn toekomst ga opvullen. Ik mis een soort langetermijngoal of toekomstvisie, hoe je het ook noemen wil. Of is het gebrek hieraan simpelweg typerend voor mijn leeftijd? Zijn ook meiden die het wel allemaal voor elkaar (lijken te) hebben aan het dubben over zaken als passie en zingeving?

Zonder er al teveel woorden aan vuil te maken kan ik zo op mn 31e wel concluderen dat ik ietwat melancholisch ingesteld ben, en veel van mijn dagen vul met dagdromen en mijmeren over de zin van het leven (ja, echt.) Niet dat het leven geen zin heeft, integendeel; er is zoveel moois wat het leven glans geeft en de moeite waard maakt. Maar als je zoals ik geneigd bent teveel in je hoofd te zitten, elk detail de overpeinzen en ook nog eens worstelt met je gezondheid, wil je die dingen nogal eens over het hoofd zien. Ze zijn er wel – daar ben ik zeker van – maar ik zie ze niet altijd. En de drang om dat de veranderen is groter dan ooit. Dus vraag ik mezelf steeds vaker af: in welke dingen zit mijn dagelijks geluk? Hoe leef ik meer in het hier en nu? En vooral: Wat zijn mijn passies?

Schrijven.

Als kind schreef ik graag korte gedichtjes en als je aan me vroeg wat ik later wilde worden antwoordde ik steevast ‘schrijfster!’ Daar is nooit iets van terecht gekomen maar mijn liefde voor woorden en geschreven tekst zit er nog altijd. Nu ik op een punt zit dat ik even niet meer weet wat ik wil in het leven (understatement!) voelt het als heel natuurlijk om dat weer op te pakken. En omdat schrijven leuker is als je een publiek hebt (bedacht ik laatst om drie uur ’s nachts,) bestelde ik direct, vanuit mn bed, een url voor dit blog. Tikkie impulsief. Niet mijn schuld. Het was volle maan ofzo.

Een heus blog dus, maar waarover dan? Ik vroeg mezelf de volgende ochtend hetzelfde af, ietwat in paniek omdat ik net €80 had besteed aan een website zonder enig plan van aanpak. In feite is er maar één echte reden dat dit blog bestaat en dat is dat ik mijn focus wil verleggen. Mijn awareness meer wil richten op de mooie dingen van het leven; de eerder genoemde vonkjes, gelukkig(er) worden! Alles wat je aandacht geeft groeit, dus ook geluk. Als je heel goed kijkt is geluk namelijk overal, wat overigens maakt dat ik moeite heb met het verzinnen van een concept voor dit hele gebeuren. Waar wil ik dan over bloggen? Ik hou enorm van schrijven (oud nieuws…) maar word ook blij van lezen, tekenen en koken, en heb een groot zwak (lees: gat in mijn hand) voor mode en mooie spullen voor in huis, waar ik overigens graag wat bewustere keuzes in wil maken. Al met al een lijstje met een hoog feelgood-gehalte dus laat ik het daar voorlopig maar even op houden. Niet dat ik mijn nederig blogje al een heus feelgood-blog wil noemen hoor, ik voel me geloof ik prettiger bij net-waar-ik-zin-in-heb-blog. En alleen-wanneer-ik-daar-zin-in-heb-blog. Zoiets ongeveer. Duidelijk toch?

Liefs, Leonie.

Share your thoughts