Kalm blijven & mijn nieuwe ochtendritueel

theezakje met quote

To be calm is the highest achievement of the self. Aldus de quote op mijn theezakje. Nu de dagen langzaam weer korter worden en we met veel geluk het laatste beetje nazomer beleven, zijn de theezakjes hier in huis al niet meer aan te slepen. Ik heb er een gewoonte van gemaakt mijn ochtenden slow te beginnen, ofwel langzaam. Ik ontbijt aan een gezellig gedekte keukentafel in plaats van aan mijn bureau, ik neem een douche of was en verzorg uitgebreid mijn gezicht, en afhankelijk van mijn agenda hijs ik me in een hele comfortabele outfit of, als ik de deur uit moet, een andere hele comfortabele outfit die nog ietwat fashionable is. (God, ik word oud.)

Theezakjeswijsheid.

Maargoed, slow dus. En slow is voor mij onlosmakelijk verbonden aan thee zetten. Ik heb nog steeds een ouderwetse fluitketel en hou van het ritueeltje eromheen. Vullen, dopje erop, gasfornuis aan, en wachten op het gefluit. Wat ik tegenwoordig al tien seconden van tevoren hoor aankomen omdat hij ietsje gaat sissen. Ik ken hem goed, die fluitketel van mij. Intussen zoek ik een theezakje uit, en sta daardoor even stil bij waar ik behoefte aan heb op dat moment. Mijn huidige favorieten zijn de Detox, Calming en Forever Young thee van het merk Yogi tea. (Die laatste smaak bestaat ja. Kan nog niet zeggen dat het werkt, maar oké.)

Wat ik zo leuk vind aan Yogi tea; er staat op elk zakje een quote. Soms heel zweverig, soms heel erg raak. En op de een of andere manier is dat een onderdeel geworden van mijn nieuwe ochtendritueel. Alsof ik op het zakje hoop te zien wat de dag voor mij in petto heeft, of waar ik mijn aandacht op mag richten. En als het een heel suffe quote is, dan is het gewoon een stom zakje en besluit ik dat hij niet telt. Ik laat me toch zeker niet leiden door een theezakje…?! Anyway.

Chronisch overprikkeld.

Vroeger was ik best wel een drama queen, dat mag je zeggen van jezelf toch? Ik kon er niet goed tegen als dingen niet liepen zoals ik wilde, of zoals gepland. Ik liet me gauw kennen als ik het ergens niet mee eens was en was constant aan het zoeken. Zoeken naar meer, naar ‘anders’ en ‘beter’. Achteraf gezien was ik bovendien chronisch overprikkeld, voornamelijk door zelf opgelegde druk en de gedachte dat ik perfect moest zijn, plus hoe ik me daardoor vond te moeten gedragen. Maar ook doordat ik nu eenmaal hoogsensitief* ben en dat toen nog niet zo in de gaten had. (*Ik krijg altijd nogal jeuk als de zoveelste persoon over zijn hoogsensitiviteit blogt, dus ik noem het beestje maar gewoon even bij naam en hou er dan over op, oke?)

Sinds een jaar of vier woon ik alleen en merk ik dat het een stuk rustiger geworden is in mn koppie.  Dat, plus de realisatie (en nu klink ik echt als een psycholoog hoor, sorry alvast) dat je voor het grootste deel zelf verantwoordelijk bent voor je mood, zorgt er zowaar voor dat ik veel kalmer en relaxter ben. Uitzonderingen daar gelaten. Vorige week nog had ik zo’n dag dat alles misging. Ik had een tof stukje geschreven wat ineens verdwenen was, ontdekte lelijke zonnebrandvlekken in een splinternieuw shirt, en zó nog tien andere dingen. Ik was er onrustig van. En toen liet ik ook nog een glas kapot vallen, in zo ongeveer duizend stukjes. Echt, ik wilde bijna gaan huilen, tot ik me bedacht (slowmotion-moment) dat ik die reactie zelf in de hand had. Ik realiseerde me dat ik hoe dan ook de scherven moest opruimen, huilend of lachend, en voelde me zelfs een beetje betrapt toen ik doorhad hoe ik me liet meeslepen. Ik vermande me, deed wat gedaan moest worden en ging verder met mijn dag. En toen was ik best een beetje trots, en wat nog mooier is: ik was weer kalm.

Gezellig met zn allen in zo’n huisje.

Bovenstaande situaties komen gelukkig bijna nooit meer voor. Zolang ik zorg dat mijn emmertje niet overloopt ontpopt mijn inner drama queen zich niet gauw en ben ik de rust zelve. Triggers zijn onder andere: een te volle agenda, te weinig slaap en dingen als een week op vakantie met de hele familie. Gezellig met zn allen in zo’n huisje. The horror. (grapje hoor lieve familie, ik hou van jullie ♡) Maar je snapt mijn punt. En dan is het maar al te fijn als ik af en toe aan mijn goede voornemens en ‘Leonie 2.0′ wordt herinnerd, al is het maar door een stom theezakje met zo’n hele suffe quote. Proost!

Share your thoughts