Ik? Een tatoeage?

Ik heb nooit helemaal begrepen waarom mensen een tatoeage (of meerdere) nemen. Ik vind het maar eng om zo’n permanent printje op je lijf te zetten, iets wat je nooit ongedaan kunt maken. Het idee van een afbeelding op mijn lichaam waar ik de rest van mijn leven tegenaan moet kijken bezorgt me de kriebels, dus steeds als ik mensen zie met een opvallende tatoeage vraag ik me af hoe ze zich er over 20 jaar over zouden voelen. Zouden ze nog steeds blij zijn met de gekozen tekst of afbeelding? Zou het hen nog steeds zo reflecteren als het deed toen ze hem plaatsten?

Een mooi verhaal.

Vriendinnen met tattoos zweren van wel. Kim heeft een tekening van haar hond op haar arm, prachtig nagetekend moet ik toegeven, een waar kunstwerk. Maar zit die (inmiddels dode) hond over 30 jaar nog steeds in haar hart? ‘Dat is niet mijn hond, dat is mijn kind!’ zegt Kim erover. En misschien zit het hem precies daarin; de betekenis, de lading die je er zelf aan hangt, de reden dat je hem plaatst. Een tattoo met een mooi verhaal verliest nooit zijn betekenis.

Zelf had ik dus nooit iets met tattoos. Tot ik er een voorbij zag komen die tot op de dag van vandaag in mijn hoofd is blijven hangen. Hij zat (of eigenlijk: ze zaten) op de polsen van een jongen. Op Tinder. Die ik niet eens geliked heb, want zo leuk was hij helemaal niet. Maar de foto van zijn polsen belandde in mijn mapje screenshots. Aquí en ahora stond er. Hier en nu in het Spaans, de een op zijn linker-, de ander op zijn rechterpols. En op de een of andere manier raakte het me.

De perfecte reminder.

Meer dan ooit was ik bezig in het hier en nu te leven, of het op zn minst te proberen. Maar niet zelden was (en ben) ik daar succesvol in. Het idee van zo’n reminder op je armen vond ik meteen geweldig, en in het Spaans – de taal die zo’n beetje mijn hart gestolen heeft – lijken de woorden me zelfs nog meer te doen. Perfect voor de momenten dat ik afdwaal, en weer eens vergeet dat ik niet gisteren leef, of morgen, of erger: over tien jaar. Nee, Leonie. Hier en nu! Hier en nu heb je niks meer nodig dan wat je al hebt. Hier en nu is altijd alles goed, precies zoals het is.

Ooit.

En dus photoshopte ik de woorden in een typemachine lettertype op een stel mooie internet-armen (niet de mijne nee,) en kijk ik net zo vaak en net zo lang naar het plaatje tot ik ooit, heel misschien, al mijn angsten bij elkaar raap en hem meeneem naar een tattooshop. Misschien, ooit. Maar nu in ieder geval nog niet. Misschien moet ik gewoon *even* een paar jaar wennen aan het idee (ik lach mezelf nu uit ja…) En voor nu moet ik het dus nog gewoon doen met de kracht van mijn gedachten als ik weer eens afdwaal. Hier en nu Leo, hier en nu! Goedzo…

2 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Lisareply
11/10/2018 at 05:35

Doen wat voor jou goed voelt, maar ik zeg doen!

Papareply
10/10/2018 at 19:26

Mooi geschreven Leonie

Leave a reply