Fijne dingen #1

Ik kan me mijn blog niet voorstellen zonder de welbekende Count your Blessings, ooit in het leven geroepen door bloggers om random dingen waarvoor je dankbaar bent te delen. Als er iets is dat de achterliggende gedachte van mijn blog perfect belichaamt, dan is het wel Count your Blessings, want het staat voor focus op de mooie dingen, focus op alles wat fijn is. En dus (ik hou het lekker bij Nederlands) post ik vandaag mijn eerste blog in de categorie Fijne dingen. Ik hoop dat er nog velen volgen!

Een blog!

Jaaa, hier kan ik natuurlijk niet omheen! Bloggen is iets wat al een poos (eigenlijk nog véél langer dan een poos) in mijn hoofd zit. Ik wil zó graag schrijven, maar het heeft even geduurd voor ik de knoop doorhakte en begon. Ik had het denk ik nodig me te realiseren dat ik (nog) niet persé helder hoef te hebben waar ik over wil schrijven, dat ik niet één onderwerp hoef te kiezen. Het is namelijk helemaal geen woonblog of beautyblog, het is gewoon een fijnedingenblog. En eigenlijk wil ik er nog helemaal niet bij stilstaan wat mijn (niet bestaande, haha) lezers willen lezen. Ik wil bloggen voor mezelf, om vast te leggen wat anders aan me voorbij zou gaan, als creatieve uitlaatklep voor datgene wat me bezighoudt, als hulpmiddel om meer in het hier en nu te zijn. Daarom.

En bij een nieuw blog hoort natuurlijk een nieuw logo, wat ik met mijn grafische achtergrond uiteraard zelf maakte. Het plantje tekende ik vorig jaar speciaal voor een serie patronen die je via Motiflow op behang en stof kunt bestellen. Ik was er meteen verliefd op en wist dat ik hem ooit nog eens ging gebruiken. Toen ik een logo moest ontwerpen voor mezelf was de keuze snel gemaakt. Ik voegde er een typemachine lettertype aan toe en tadaa! Heel benieuwd wat jullie ervan vinden!

Valencia.

Als er één plek is waar ik me goed voel, waar ik me volledig kan ontspannen, waar het voelt alsof ik er altijd thuis heb gehoord, dan is het Valencia. Ik was er een jaar geleden voor het eerst en was zo onder de indruk van de fijne vibe dat ik vorige maand voor meerdere weken terugkwam. De rest van het verhaal kennen jullie inmiddels (lees het hier terug…) In Valencia lijkt het alsof er naast de gebruikelijke wind vanuit zee, er altijd een zacht briesje door mijn hoofd waait, die mijn zorgen met zich meeneemt. Mijn gedachten, die normaal op standje nonstop staan, verdwijnen hier naar de achtergrond. Ik wandel wat af, vooral door het enorme park, kijk mn ogen uit en snuif de vele geuren op alsof mijn leven ervan af hangt. Deze stad is zo fijn! Ik hou van haar statige, veelal pastelkleurige gebouwen, haar palmbomen en haar zon. Ik hou van haar variëteit aan winkels en eetgelegenheden, haar vele muurschilderingen en haar bewoners, die me opnemen in hun midden alsof ik er altijd bij heb gehoord. Bovenal hou ik hier zelfs ietsje meer van mezelf. Ik ben hier leuker, relaxter en vooral een stuk onbezorgder, en dat bevalt me meer dan goed.

Español.

Ik weet nog dat ik hier een jaar geleden mijn handen waste bij de toiletten in een museum, toen een andere vrouw probeerde zeep uit het pompje te krijgen. Vol trots zei ik ‘no queda sopa‘ want de zeep was op. Glunderend liep ik de toiletten uit. Ik had zojuist zomaar iets in het Spaans gezegd, en diegene had ‘ah, oke‘ geantwoord. Het duurde een minuut voordat ik doorhad dat ik zojuist had gezegd dat er geen soep meer was. Sopa = soep. Jabon = zeep. Maar aangezien diegene begrijpend knikte ging ik er maar van uit dat ze niet Spaans was en deed alsof ze begreep wat ik bedoelde, of dacht dat ik knettergek was omdat ik het nodig vond haar uit het niets te vertellen dat er geen soep meer was.

Vandaag zou me dat gelukkig niet meer gebeuren. Ik leer nu al zo’n 2,5 jaar Spaans en kan vol trots melden dat ik me er aardig mee red. Er is denk ik geen sneller manier om een taal te leren dan je te begeven naar diens land van herkomst en jezelf zonder terug te vallen op het Engels (dat spreken ze hier amper!) te dwingen het te spreken. Ik leer hier in enkele weken meer dan met maanden zelfstudie, zo gaaf! Gister kocht ik zelfs een Spaans boek: Pan de Limón con sepillas de amapola, over twee zusjes die een bakkerij gaan verkopen (of runnen?) die ze erfden van een vrouw die ze volgens hun niet eens kennen, denk ik althans. En op de tweede pagina gaat een van de zussen al dood, denk ik tenminste. Zo goed ben ik nou ook weer niet. Elke pagina kost me minstens een paar minuten om te lezen omdat ik het een en ander moet vertalen met google translate, maar als ik dan zomaar – zonder hulp – een hele zin volledig begrijp, dan maakt mn Spanje-minnend hart een sprongetje. Ik lees Spaans, hoezee!

En als ik dan vanaf nu ook nog in mn oren knoop dat ik ’s ochtends niet mn linzen indoe, maar mn lenzen (lentejas & lentilles) nou dan ben ik echt helemaal gelukkig.

Ohja betreft die zonnebril…

Blijkbaar als je in een blogpost schrijft dat je het wel eens tijd vindt voor een kwalitatief goede zonnebril (zie deze post,) maar liever niet zo’n dure, dan loop je een dag later tegen het leukste exemplaar ooit aan. Deze is van Charlie Therapy (echt, check de site, ze hebben zoveel mooie brillen!) en hij kwam in een mega cute stoffen etuitje. Helemaal leuk!

Liefs,

Leonie.

Share your thoughts