Diary #3: Wat ik leerde van mijn 9 weken in Valencia

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in de hogesnelheidslijn (AVE) van Valencia naar Madrid. Ik ga er een paar dagen tussenuit, voor zover je ‘ertussenuit’ kunt als je eigenlijk al weg bent…  Mijn laatste week in Spanje is aangebroken, en dat vind ik helemaal niet zo jammer als ik had verwacht. Het is niet eens zozeer tijd om naar huis te gaan (over deze onrust later meer,) maar wel om mijn plekje in Valencia gedag te zeggen. Twee maanden op een kamer die niet van mij is, is lang genoeg. Überhaupt vind ik twee maanden op dezelfde plek (en dan bedoel ik dus niet thuis) genoeg.

Nadenken over het leven enzo

In mijn vorige post over Valencia kun je lezen dat de belangrijkste reden dat ik ging was dat ik alleen wilde zijn. Alleen met mijn gedachten, helemaal weg van alles en iedereen in Nederland. Nadenken zou ik, over wat ik wilde en hoe ik mijn leven ging inrichten enzo. Ik had bedacht dat ik dan als ik terugkwam weer een helder hoofd zou hebben en weer precies wist waar ik mijn focus op moest richten. Goed plan. Werkte niet. Ik heb weliswaar veel nagedacht (deed ik dat niet altijd al?), ben mezelf echt wel keihard tegengekomen en hakte diverse knopen door op zakelijk gebied. Je weet wel, qua hoe ik mijn geld wil verdienen enzo. Maar duidelijkheid over het leven? Ik begin me af te vragen of dat niet een soort illusie is. Want rommelen we niet met zn allen gewoon maar wat aan? Is er iemand die dit leest en denkt ‘Oh, maar hoor eens Leonie, ik heb echt wel duidelijk waar ik naartoe wil en hoe ik dat ga doen‘? Ik niet in ieder geval.

Niet willen plannen

Ik denk dat nu ik alles zo’n beetje op een rijtje zet het enige wat ik voor mezelf duidelijk heb is dat ik een enorme, allesomvattende hekel heb aan plannen. Dus What was I thinking dat ik voor mezelf een plan wilde maken? Mijn enige concrete plan is dat ik eigenlijk helemaal geen plan wil hebben. En hoe ik dat ga doen, tja daar vraag je me wat. In plaats van helderheid in mijn hoofd hebben deze 9 weken me meer onrust bezorgd. Ik wil naar huis, maar ook weer niet. Ik wil een eigen plek waar ik me in alle rust kan terugtrekken, maar ook de hele wereld zien en mensen leren kennen. Ik wordt (bijna te) enthousiast van toffe ervaringen en nieuwe plekken maar ben ook nog steeds een mega introvert die tijdens momenten van overprikkeling in huilen kan uitbarsten als ze haar teen stoot. Kortom: Ik wil als het even kan een meer dan waanzinnig, inspirerend en epic leven leiden, maar wel gewoon in joggingbroek en met mn moeder op speed-dial. En als dat mogelijk is zonder te plannen en al teveel na te denken dan teken ik daar vandaag nog voor.

Belangrijke levenslessen

Naast bovenstaande realisatie heb ik natuurlijk ook nog andere, ietwat praktische dingen geleerd. Bijvoorbeeld wat voor dingen ik niet mee had moeten nemen naar hier:

  • Rokjes en jurkjes. Valencia is in maart en april helemaal niet warm. (Ik was ook verrast.)
  • 4 boeken. Serieus. Ik dacht dat ik tijd had om die te lezen.
  • Mijn yogamat, want ik ging echt elke dag yoga doen. HAHAHAHAHA.

Maar ook andere zaken, zoals:

  • Als knappe Colombianen je al na twee dates cariño, guapa en mamacita (nee, echt) noemen bedoelen ze daar helemaal niets mee. Ik herhaal. Niets.
  • Mañana mañana. Er is altijd weer een nieuwe dag.
  • Het is helemaal prima om voor jezelf te kiezen, ook als mensen iets van je verwachten.

Die laatste dringt steeds meer tot me door. Ik merk dat ik het gelukkigst ben als ik keuzes puur op mijn eigen gevoel baseer, zelfs als ik me daardoor een tikje egoïstisch opstel. Gisteren bijvoorbeeld overleed mijn lieve oma, wat betekent dat aanstaande zaterdag de crematie is. Ik had ervoor kunnen kiezen om mijn laatste week hier te skippen, maar ik had de treintickets voor Madrid al (smoesjes) en een nieuwe vlucht kopen was hartstikke duur (ook smoesjes want: verzekering.) Waar het op neerkomt is dat ik eigenlijk direct wist dat ik niet eerder terug ging. Gewoon omdat ik dat echt niet wilde. Maar dat toegeven vond ik vreselijk moeilijk, ik heb er wakker van gelegen dat ik voor mezelf koos, en toch wist ik dat het in dit geval de enige juiste keuze was.

Mijn laatste week in Spanje

En dus zit ik nu dit blogje te tikken, inmiddels met uitzicht over de terracotta daken van Madrid en met het raam open. Het is voor het eerst boven de 20 graden dus ik kan mijn geluk niet op. Ik ga dus deze week extra genieten, wijn drinken, veel foto’s maken en het leven vieren. Want dat is voor mij de enige juiste reactie op het overlijden van een dierbare. Het leven is namelijk veel te kort en ik heb liever spijt van dingen die ik wel heb gedaan dan van dingen die ik niet heb gedaan (#kots), of ik ze nu wel of niet gepland had…

Liefs, Leonie.

2 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Rensina Steursmareply
01/05/2019 at 20:26

Wat fijn dat je uiteindelijk toch veel hebt geleerd van je trip ondanks dat het iets anders was/is dan je verwachtte (of plande 😉 ).
Ik denk dat je trots op jezelf mag zijn, je hebt het toch maar even mooi gedaan. In je eentje 2 maanden in een (nieuwe) stad wonen en van alles doen wat je kan en wil. Mooie nieuwe plannen en nog een fijne laatste week. En natuurlijk veel sterkte met het overlijden van je oma!

Leonie van der Laanreply
02/05/2019 at 09:04
– In reply to: Rensina Steursma

Wat een lieve reactie weer Rensina! Ik ben heel blij dat ik dit gedaan heb want het was een super goede ervaring! 🙂

Leave a reply