Diary #1: Nieuwe postkaarten, volwassen worden en 9 weken weg!

Afgelopen zondag was ik op de boekpresentatie van Marloes de Vries, die haar (strip)boek ‘Volwassen worden is optioneel’ lanceerde. Ik volg haar al heel lang op instagram en ben enorm fan van haar stripjes. Marloes weet op humoristische wijze de daily struggles van het volwassen zijn aan te kaarten. Haar werk is grappig, eerlijk en heel herkenbaar. Bovendien is ze niet bang zichzelf kwetsbaar op te stellen, wat in een wereld vol instagramfilters en ogenschijnlijke perfectie heel erg welkom is. De boodschap van dit boek? Niemand is perfect, je mag gerust van lego houden en het is oké om liever m&m’s te eten dan olijven. Heerlijk leesvoer voor wie zichzelf en het leven liever niet te serieus neemt!

Ik bestelde laatst ook al de selflove-pin van Marloes, een heel mooi, glimmend speldje! Ik draag hem met plezier, en zo ook naar de boekpresentatie. Daar kwam er echter iemand naar me toe met de boodschap: ‘Ik zie dat je ook dat speldje draagt, maar eeh waarom eigenlijk? Want je bent helemaal niet, ehm, ‘vol’ zegmaar…’ Ik heb gestameld dat het bij mijn weten een selflove-pin was en ik het idee heel mooi vond en bovendien de pin zelf ook en toen was het volgens mij goed volgens deze mevrouw. Dus.

Alfabet-postkaarten

Ik speelde al heel lang met het idee om ABC-postkaarten te laten drukken en gisteren kwamen ze binnen, yay! Je wil niet weten hoe lang ik heb getwijfeld over de kleuren, vormen, en hoe mega veel tijd het me kostte om alle letters goed bij elkaar te laten passen. Het resultaat mag er absoluut wezen, ik ben er super blij mee! Voorlopig zijn ze nog niet per stuk te koop maar verkoop ik ze enkel aan winkels (even doorlezen voor de reden…) maar als ik in mei weer terug in Nederland ben ga ik weer aan mn webshop werken!

Heb je een toffe winkel en wil je mijn alfabet kaarten inkopen? Stuur dan even een mailtje naar info@leonievanderlaan.nl en ik stuur je alle info toe.

9 weken naar Spanje!

Je leest het goed ja, ik ga maar liefst negen weken weg, naar Valencia welteverstaan. (Super verassend, I know, I know.) Ik droom er al een poos van om daar te wonen, en de enige manier om er achter te komen of dat bevalt is om er voor wat langere tijd naartoe te gaan. En dus boekte ik tickets, huurde een kamer, en sta ik op dit moment klaar om naar het vliegveld te rijden. Nu dus. Vandaag nog. Help. (Iets met zenuwen en ‘wat als dit en dat gebeurt en alles misgaat enzo…’)

Maar zoals iedereen me al weken geruststelt: Ik kan altijd weer terug. Dan pak ik gewoon het vliegtuig en ben ik binnen 24 uur weer thuis. Maargoed, ik hoef niet uit te leggen dat dat natuurlijk niet de bedoeling is en ik daar gewoon negen weken ga blijven. End of story. (Waarschijnlijk wil ik tegen die tijd niet eens meer terug naar Nederland, maargoed dat zien we dan wel weer…)

Wat ik daar ga doen? Nou, eigenlijk hetzelfde als hier. Ik kan daar een heel spannend antwoord op verzinnen, maar het komt erop neer dat ik het werk dat ik hier doe gewoon meeneem, en in plaats van aan mijn bureau zal werken vanaf zonnige terrasjes met een wijntje en een schaaltje tapas binnen handbereik, (#goals.) Wat ik precies doe? Ik schrijf, ontwerp en doe wat marketing en communicatie, dit alles voor diverse opdrachtgevers, en allemaal online. Ik prijs me gelukkig dat dit me in staat stelt te reizen wanneer ik maar wil, maar schijt hem wel enorm. Ik ben nog nooit zo lang van huis geweest en eigenlijk weet ik niet eens waar ik zo bang voor ben, maar feit is dat ik bang ben. (Goed verhaal he.) Wat ik echter de afgelopen jaren heb geleerd is dat je je grenzen enkel verlegt door eroverheen te gaan. En dus is mijn nieuwe motto ‘gewoon doen’, en sta ik zodoende bloednerveus en met mijn angst onder de arm, met mijn koffers klaar voor een nieuw avontuur. Ik hou jullie op de hoogte, hasta la vista!

Deel uw mening