De lente lonkt.

Het is al donker als ik na het avondeten de deur achter me dichttrek voor een wandeling door mijn geboortedorp. Het kwik is inmiddels gedaald tot een graad of vijf en heeft vandaag mijn humeur met zich meegetrokken, een diep, donker dal in. Verzetten heeft geen zin, ik doe dus ook geen enkele moeite. De ervaring leert me dat het diepe dal waarin zowel mijn humeur als de huidige temperatuur zich nu bevinden niet vlak is, noch oneindig, en dat verscholen achter de winter, de lente lonkt. Ze laat zich weliswaar niet zien gedurende de donkerste maanden, maar ik weet dat ze er is. En op een onbewaakt moment, als ik nog in mijn winterjas de deur uit ga om iets onbenulligs als brood te gaan kopen, zal ze zich plots kenbaar maken, op een manier zoals alleen zij dat kan. Ik verheug me al op de eerste vonkjes van haar geur, die zo plotseling je neus kietelen. Altijd net iets vroeger dan verwacht, alsof ze zeggen wil: ‘Even volhouden nog, het duurt niet lang meer!’ Om vervolgens, gesterkt door haar eigen zonnestralen, zonder pardon over de winter heen te walsen, alsof deze nooit heeft bestaan.

Ik wandel langs knusse woonkamers en warm verlichte huizen, met nog hier en daar een kerstboom. Ik zie gezinnen aan tafel zitten, of gezellig voor de tv. En ineens word ik overvallen door een vlaag van eenzaamheid, zo in mn eentje lopend in de donkere kou. Vroeger dacht ik dat ik op mijn dertigste wel een eigen huis zou hebben, kinderen, een hond, en als het even kon een luxe auto. (Vergeet ik bijna die knappe vent aan mn zij…) Maar nu ik 32 ben klinkt dat alles niet als Leonie, niet als mij. En dat is maar goed ook. Ik ben zo anders geworden dan ik had gedacht en mijn dromen zijn mijn dromen niet meer. Dat ik nog niet zo goed weet wat mijn dromen dan wél zijn is bijzaak.

Overigens kan ik deze controle steeds beter loslaten, en hoef ik niet meer zo persé te weten hoe mijn toekomst eruit ziet. Het leven ontvouwt zich namelijk vanzelf. Net als dat ieder jaar de lente terugkomt, op een moment dat je het niet verwacht en zonder ernaar te hoeven zoeken. Ik snuif diep, maar ruik nog niets. Het is ook pas begin januari, en februari kan nog knap koud zijn. Maar hoe eerder het februari is, hoe eerder het lente is, dus kom maar op met die kou. Laat hem maar komen.

Ik wandel stevig door en krijg het langzaam maar zeker warm van binnen. Het gevoel van eenzaamheid heeft plaatsgemaakt voor een diepe rust. Ondanks de verassingen op mijn pad zou ik mijn leven niet anders willen dan precies zoals het nu is. Want alles stroomt en dus is het leven constant in beweging. Je hoeft alleen maar te blijven ademen (of wandelen) en zonder oordeel te observeren, dan gaat het leven heus vanzelf. En altijd, echt altijd, wordt het vanzelf weer lente. Hoe koud het ook is.

2 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Stefaniereply
05/01/2019 at 08:25

Hi Leonie! (sorry for the English, but my Dutch is a bit rusty) I met you on the train from Cuijk to Neimegen (the girl from Cape Town). Ive been following your blog and just wanted to tell you how talented you are and how special your work is! Youve come a long way!
Love. Stef

Leonie van der Laanreply
06/01/2019 at 12:10
– In reply to: Stefanie

Hi Stefanie! Omg I was just thinking of you and Cape Town last week! Thank you so much, I hope you’re also doing good. I’ll send you an email soon, would be nice to keep in touch. Kisses!

Leave a reply