Boekrecensie: Big Magic, Elizabeth Gilbert

Het eerste boek dat ik las van Elizabeth Gilbert was Eten Bidden Beminnen  (iemand verbaasd?) en ik geef het niet graag toe, maar het was liefde op het eerste gezicht. Elizabeth’s manier van schrijven is alsof ze iets vertelt aan een goede vriendin, terwijl ze samen thee drinken op de bank. Ze is niet bang om zich open en kwetsbaar op te stellen, wat maakt dat je je snel met haar verbonden voelt. Ze had jou kunnen zijn, en andersom. (Waarschijnlijk een van de redenen waarom ze miljoenen exemplaren verkocht.) Maar hoezeer ik ook onder de indruk was van Eten Bidden Beminnen, Big Magic vond ik een beetje verwarrend.

Inspiratie.

De eerste twee hoofdstukken – Courage & Enchantment – vond ik erg inspirerend. Ik kon niet stoppen met lezen en betrapte mezelf herhaaldelijk op glimlachen. Ten eerste realiseerde ik me dat mijn angsten maar saai zijn, oersaai zelfs. Angst is niets anders dan een simpel oerinstinct dat je weg wil houden van alles wat nieuw of anders is. Een voorspelbaar alarm, dat afgaat zodra je uit je comfort zone stapt. Iedereen heeft het. Het is niet echt creatief, of uniek, maar je hebt het nu eenmaal. Dus kun je net zo goed diens uitingen en waarschuwingen accepteren en hem (of haar) een plekje geven op de achterbank tijdens de autorit van jouw leven. (Wat effectiever is dan doen alsof je niet bang bent!) Geef je angst echter geen stem zodra je belangrijke beslissingen moet nemen. Hij mag meerijden, je hoort zijn adviezen aan, maar jijzelf beslist over de route.

Ten tweede, Elizabeth stelt dat ideeën overal zijn, ze zweven rond in de lucht, op zoek naar mensen die ze kunnen uitvoeren. Inspiratie hangt om ons heen, en je hoeft je alleen maar open te stellen voor haar ideeën om ze te kunnen ontvangen. Voel ze, adem ze en vergeet daarnaast niet goed voor jezelf te zorgen! Als jij gelukkig en gezond bent, is je inspiratie dat ook.

Actie!

En dan, als een idee jou uitkiest, grijp het zo snel als je kunt! Schrijf het op, onderneem actie, doe iets! Want ideeën wachten niet geduldig tot je ze uiteindelijk omarmt als de jouwe. Als je ze niet serieus neemt of ze blijft negeren, zullen ze op zoek gaan naar een nieuw persoon. Een idee wil namelijk niets liever dan uitgevoerd worden, en is minder geduldig dan je waarschijnlijk denkt!

Super inspirerend vind ik dit, omdat het stelt dat jij niet diegene bent die inspiratie vindt, nee, inspiratie vindt jou! Zolang je vertrouwen hebt en open staat voor suggesties van bovenaf, komt de juiste inspiratie vanzelf naar je toe, hoe heerlijk is dat?! Dit betekent overigens niet dat je achterover kunt leunen en alles vanzelf gaat, integendeel! Kies er bewust voor goed voor jezelf te zorgen, slaap voldoende, eet gezond, en probeer je open te stellen voor alle ingevingen die je wanneer dan ook kunnen overvallen. Stel vragen, mediteer over je droom, waarom wil je dit? Hoe kun je het bereiken? Wat kun je vandaag doen? Er is altijd een antwoord, en misschien wel dichterbij dan je denkt…

Nog meer actie!

Hoofdstuk drie – Permission – gaat over dat je nooit moet wachten op toestemming of een goede reden om je creatief te uiten. Jouw creativiteit hoeft namelijk niet noodzakelijkerwijs de wereld te redden, die redt zichzelf wel, of niet natuurlijk. Waar het om gaat is dat je stopt met excuses verzinnen die je ervan weerhouden iets te creëren, wat het ook is. Er is maar één reden die ertoe doet en dat is dat jij plezier beleeft en houdt van het proces van creatieve expressie en groei, of we het nu hebben over schilderen, taarten bakken, ijsschaatsen of bloemschikken, het doet er niet toe. Als jij er gelukkig van wordt moet ervoor gaan en ruimte voor creativiteit maken in je agenda!

Duidelijk punt, niet? Ik ben het er volledig mee eens. Wat me echter begon te storen in dit hoofdstuk is de hoeveelheid woorden die Elizabeth gebruikt om iets uit te leggen. Ik heb het boek meerdere keren aan de kant gelegd omdat ik dacht ‘yeah I get the point, please move on!’, om me vervolgens door nog meer voorbeelden en anekdotes te moeten worstelen. Waar ik voor viel bij Eten Bidden Beminnen – haar verhalende manier van schrijven – irriteerde me hier mateloos.

Onvoorwaardelijke liefde.

In de laatste hoofdstukken – Persistence, Trust en Divinity – vervolgt ze deze manier van schrijven, met ontelbare voorbeelden en uitgebreide analyses. (Echt, dit boek had half zo dik kunnen zijn!) Haar punt is duidelijk, en bijzonder interessant, maar naar mijn mening ook ietwat hooggegrepen. Ze gaat namelijk vrij ver in haar pogingen je te inspireren en stimuleren. Zo stelt ze bijvoorbeeld dat je creativiteit kunt vergelijken met een verboden geliefde, waarvoor de liefde zo sterk is dat je bereid bent elk vrij uurtje op te geven om bij diegene te zijn, zelfs als je daardoor minder lang kunt slapen. Je moet en zal diegene zien. Nu, ik ben helaas niet tot over mijn oren verliefd op het creëren van mooie dingen, ik vind het gewoon leuk om te doen. Is dat dan wel genoeg? Ter vergelijking: Als ik wat van mijn oh-zo-nodige slaap inlever voor elke man die ik ‘wel leuk’ vind, word ik een heel vermoeide (en bovendien treurige, haha) vrouw. Ik kreeg het gevoel dat ik passie mis omdat ik niet bereid ben elke dag, koste wat kost, al het mogelijke te doen om mijn creatieve droom na te jagen. Hallo, ik heb ook nog een leven…

Go make your own fucking art.

Wat wel grote indruk op me maakte, en wat zich tot op de dag van vandaag herhaalt in mijn hoofd is bovenstaande zin. Hij heeft alles te maken met je vrij voelen om te doen wat jij wil, te creëren wat jij wil, en als jij dat leuk en goed genoeg vind is het goed. Als iemand dus het lef heeft om zomaar, ongevraagd, vraagtekens te zetten bij jouw creatieve uitingen, voel je dan niet bezwaard om diegene te vertellen zijn own fucking art te gaan maken. Iets wat ik me een aantal weken geleden had moeten realiseren toen iemand die ik totaal niet kende het nodig vond me te vertellen dat hij niet kapot was van mijn eerste blogpost. Hij vond het rommelig, had er weinig van onthouden, en stelde dat het wellicht meer iets was voor een dagboek. Nu vraag ik je, hoe reageer je op zoiets (of zo iemand?!) Als ik dit boek eerder had gelezen had ik het geweten.

Go make your own fucking art.

Liefs, Leonie.

Share your thoughts